چندی پیش وقتی با یاسر داشتم روی پروژه‌ی جریان جدید در ادبیات فارسی کار می‌کردم و گفتگو‌هایی در این باب داشتیم، در کانال تلگرام او، نماهنگی از موئر نظرم را به خود جلب کرد، آن را مشاهده کردم و شگفت‌زده شدم!
چیزی که واقعاً مرا شگفت‌زده کرد، این بود که انگار من تکست آن را نوشته‌ام! مسئله‌ی دغدغه در مورد «نسل بعد» آن‌هم به همان شیوه که در ذهن من بود، حس نزدیکی به موئر و خط فکری او را در من زنده کرد.
همان زمان می‌خواستم یادداشتی در مورد این آهنگ منتشر کنم؛ ولی ازآنجایی‌که برای من همیشه باید همه‌چیز کامل باشد، صبر کردم تا در فرصتی مناسب به آن بپردازم و گذشت و گذشت تا «بند ناف تا خط صاف» منتشر شد و تصمیم من برای پرداختن به خط فکری و مضمون آثار موئر قطعی شد.
موئر جوانی دهه‌ شصتی است. نسلی که اولین سکان‌دار جریان رپ فارسی بود. نسلی که هویت رپ ایران را (چه مثبت چه منفی) تضمین کرد. او در آهنگ نسل بعد در کنار انتقاد به مسئولین، رسانه‌ها و ... به قشر دیگری هم انتقاد می‌کند و آن‌ها را هم، شریک در این «ریزش فرهنگی» که نسل هفتاد دچار آن شده‌ است می‌داند، همکاران خود؛ که با تولید آثار مخرب در این تخریب فرهنگی نقش داشته‌اند.
در این آشفته‌بازار که فضای فرهنگی کشور خالی از دوراندیشی است و همه تا نوک بینی خود را می‌بینند، وجود هنرمندانی مثل موئر بسیار ارزشمند است. برای درک بهتر آثار یک هنرمند، بهتر است دیگر آثار او را هم بررسی کنید تا بتوانید برداشت بهتری از مضمون کارهایش داشته باشید.
با بررسی نسل بعد و قرار دادن آن در کنار همخوان بند ناف تا خط صاف متوجه می‌شوید که موئر چه می‌گوید و چه کسانی را خطاب قرار می‌دهد. موئر که آینده را تیره‌وتار و مبهم می‌بیند و یک حس بی‌اعتمادی به همه، اعم از مسئولینی که از ریشه با رپ مخالف هستند، همکارانی که سعی دارند با تحمیل نظر و تمسخر و امثال این موارد او را تغییر دهند، رسانه‌هایی که سعی دارند موسیقی را به سمت تجاری و مصرفی شدن هدایت کنند و شنونده‌هایی که در مقابل آگاهی مقاومت می‌کنند در او زنده است. جوانی که برای آینده دغدغه دارد و نمی‌خواهد با فرم‌پذیری و پذیرش وضعیت موجود، در این جنایت فرهنگی شریک باشد و سعی می‌کند واقعی بماند و ثابت‌قدم باشد و حتی در فکر مخالفان و کسانی که روبه‌روی او ایستاده‌اند نبازد و در تولید آثار سازنده، راه خود را برود. در این مسیر ممکن است افراد کمی با او همراه شوند ولی نباید فراموش شود که همیشه کیفیت مهم‌تر از کمیت بوده و یک مخاطب آگاه و عمیق بهتر از میلیون‌ها شنونده‌ی سطحی است.
متن و طرح: #محمدروشنیان