به نام خالق تفکر

این‌جانب هیچ‌کاری به آمارهای موجود از میزان بی‌سوادی در ایران ندارم و ترجیح می‌دهم به‌جای توجه به اعداد و ارقام، به حقیقتی که جلوی چشمانم رژه می‌رود اعتماد کنم.
گونه‌ای از بی‌سوادی وجود دارد که با کج‌فهمی و برداشت‌های سطحی همراه است. این نوع از بی‌سوادی، در بدترین حالت ممکن؛ یعنی کسی مطلبی را «ساده»‌ و «همه‌فهم» بیان کند و بازهم عده‌ای باشند که همین موضوع ساده را نتوانند «درک» و «واکاوی» کنند. ریشه‌ی این معضل را می‌توان در سیستم غلط آموزشی (حفظ کن، امتحان بده و نمره بگیر!)، عجول بودن، سطحی‌نگری، نگاه تک‌بعدی، نبود فضای گفتگوی مناسب در جامعه‌ی ایرانی و ... دانست.
موضوع این است که بخش عظیمی از مخاطبان، عادت کرده‌اند لقمه‌ی آماده در دهان آن‌ها قرار داده شود و همین موضوع باعث شده که عمیقاً سطحی‌نگر باشند.
متن و طرح: محمد روشنیان